CARLOS CASARES IN MEMORIAM

Onte cumpríronse dez anos do pasamento do narrador, ensaísta, biógrafo e tradutor Carlos Casares. 
A súa obra é moi extensa: deuse a coñecer con Vento ferido (1967), unha colección de relatos breves sobre a violencia e o fatalismo. Tamén destaca Ilustrísima (1980) e O sol do verán (2002).
Como escritor de literatura infantil publicou, entre outras, As laranxas máis laranxas de tódalas laranxas (1973) e Lolo anda en bicicleta (1996).
Fixo tamén traducións ao galego de libros como Le petit prince, do francés Antoine de Saint-Exupéry.

Cómpre salientar o esforzo que o intelectual fixo para a redacción e aprobación da Lei de Normalización Lingüística no 1983. Foi presidente do Consello da Cultura Galega (1996-2002), e a dirixiu a editorial Galaxia (1986-2002) e a revista Grial.

RECOMENDACIÓNS SEMANAIS

Presume de ler e déixate ver

Ángel Rodríguez Gómez, 2 ESO B

Escenarios Fantásticos, Joan Manuel Gisbert

Esta divertida e interesante historia me enganchó desde el primer momento que empecé a leerla.

Trata de hombre que, ayudado de su periodista Nathaniel Maris y sus técnicas de captura y traslado de espejismos, elabora el famoso Teatro Mundial de Espejismos, que fue arruinado antes de su inauguración. A continuación, después de varios años, llega el día de estreno del parque de atracciones del Arco Iris.

Si queréis saber qué o quién arruinó el teatro de espejismos, qué atracciones tenía el parque y qué pasó el día de la inauguración, sólo tenéis que empezar a leer este increíble, fantástico y disparatado libro.

8 DE MARZO, DÍA DA MULLER

Mirade estas aportacións dun grupo de alumnos e alumnas ao día da muller. Como veredes, a actividade converteuse nunha homenaxe ás nais. A nosa admiración para todas!

          

8 DE MARZO: DÍA INTERNACIONAL DA MULLER

HÉCTOR CARRÉ NO MOSTEIRÓN

Este martes estivo no noso instituto o escritor Héctor Carré para falarnos de cine e do seu último libro, Febre. A obra, gañadora da Vª edición do Premio Fundación Caixa Galicia de Literatura xuvenil, foi a lectura que fixeron os grupos de 4º e de 1º de bacharelato, que estaban ansiosos por coñecer o seu autor. 

Se queredes saber máis desta visita, consultade o Édelingua.

PARABÉNS, GABO!

Hoxe cumpre 85 anos o escritor colombiano Gabriel García Márquez, coñecido polos seus amigos como Gabo. Tamén neste ano cúmprense 30 anos do seu premio Nobel de Literatura.

García Márquez está directamente relacionado co realismo máxico e a súa obra máis coñecida, Cien años de soledad, considérase unha das máis representativas deste xénero, que mestura fantasía e mito coas actividades diarias e ordinarias. Con motivo do seu aniversario, esta obra publícase hoxe en formato dixital.

Outra das súas novelas máis coñecidas, Crónica de una muerte anunciada, será a lectura do terceiro trimestre en 4* da ESO.

"El secreto de una buena vejez no es otra cosa que un pacto honrado 

con la soledad".

LA SOMBRA DE LEAR

O xoves día 1, o alumnado de 3º, 4º e 1º de Bacharelato do noso instituto asistiu á representación da obra La sombra de Lear, da compañía teatral Ultramarinos de Lucas. 

Podedes ler aquí algunhas das súas opinións:

"...Lo que más me gustó es la parte donde el actor representaba los sentimientos del rey a través del efecto de las luces..." (Adrián Brandariz)

"...He pasado un buen rato aprendiendo como un solo actor puede representar a todos esos personajes, eso me pareció impresionante..." (Jorge Salorio)

"...Me gustó que el actor estuviera dentro y fuera de la obra, porque ayudó mucho a entenderla mejor..." "...El actor al principio dijo que le daba miedo representar la obra, porque no sabía como íbamos a reaccionar. Pero a mí me pareció que él disfrutó actuando, como yo disfruté de la obra..." (David Seijo)

"...También me gustó cuando salía y se metía en la obra, y me parece muy 
difícil concentrarse después de explicarla. Lo que no me gustó es 
que la obra fue bastante larga y el final fue muy rápido como si 
se acabase con prisa..." (Inés Díaz)

"...Me pareció muy original que los personajes en vez de ser personas fueran objetos. Cada objeto tenía algo que ver con el personaje al que representaba, como una sandalia a la hija menor o un zapato grande como el padre..." (Sara Canle)

"...Fue una obra magnífica, lo que pasa es que fue muy larga. Lo que más 

me impactó fue la originalidad de los personajes, nunca había visto 

una obra de teatro de este tipo..." (Sara Casero)

 "...La obra fue larga pero me gustó ya que la forma de replantarla fue muy curiosa, con aquellos objetos , era raro pero divertido..." (Alejandro Ennes)

"...A la obra le sobraban algunas partes que podrían ser resumidas pero aparte de eso la obra era muy buena y el actor que la interpretaba lo hacía genial, 
un poco pintoresco pero genial..." (Jorge González)

GRAZAS, FERNANDO MARÍAS!

Organizado polo Departamento de Lingua castelá e Literatura, onte contamos na Esperela coa visita do escritor, editor e guionista Fernando Marías. O alumnado de 4º de ESO e de 1º de Bacharelato lera dous dos seus libros: Zara y el librero de Bagdag e El silencio se mueve e tiña moito interese en coñecelo e en facerlle algunhas  preguntas.

O autor falou con alumnado e profesorado da morte, da guerra, do medo e sobre todo do amor, que pode derrotar todo o anterior.

A visita resultou un éxito e todos quedamos con ganas 

de probar a súa tortilla...

RECOMENDACIÓNS SEMANAIS

Presume de ler e déixate ver

Sofía Pérez, 2º ESO A

Algún día, cuando pueda llevarte a Varsovia; Lorenzo Silva

El libro me ha parecido, desde el principio, muy interesante y realista.

A un edificio de Getafe, donde vive Laura, la protagonista, llegan unos emigrantes polacos a los que los vecinos no reciben muy adecuadamente.

Laura se siente atraída por el vecino,llamado Andrés, con el que entabla una agradable relación y a partir de un día, quedan todos los Domingos para que Andrés le cuente la historia de por qué vinieron a España.

En Varsovia, de donde proceden los Polacos, hay un río, el Vístula. El padre de la familia polaca, era allí capitán de un barco. Él y un conjunto de marineros y mecánicos en el que está incluído Andrés, son secuetrados por unos Rusos.

Al final, y lo más bonito, Andrés y Laura se enamoran, pero Andrés por razones...bueno, eso, descubridlo vosotros en este libro espectacular y encantador sobre una niña que aprende a perder, gracias a una persona que ya lo había hecho antes.

ESTATUAS DE ESCRITORES

Moitas cidades do mundo homenaxean os seus escritores favoritos facéndolles unha estatua. 

Coñecedes algunha máis?

AYA DE YOPOUGON NOS CINES

En xullo de 2012 estréase a adaptación cinematográfica do cómic Aya de Yopougon, que tanto éxito ten entre o noso alumnado.
As autoras, Marguerite Abouet e Clément Oubrerie, sitúannos nunha vila de Costa de Marfil, onde vive unha rapaza, Aya, coas súas dúas mellores amigas, Adjoua e Bintou. Todas teñen soños, problemas, todas namóranse, teñen as súas teimas e viven un ritmo de vida frenético. Como se estivéramos en calquera lugar de Europa.
Con Aya de Yopougon, Abouet quere cambiar a imaxe de África difundida en Occidente polos medios de comunicación: fame, guerras e miseria non é todo o que podemos encontrar neste continente. Aya recrea cun ton optimista e gran sentido do humor a vida de personaxes coma nós, os seus costumes, a súa gastronomía...

Saber que se está a preparar unha versión cinematográfica é unha boa nova para todos os que disfrutamos coas aventuras destas rapazas africanas.

Lembrade o que a vosa compañeira María Vázquez dicía...

IMAXE DO DÍA

"Dos nosos pais aprendimos a rir e a amar, e a dar os primeiros pasos. Pero cando abrimos un libro, descubrimos que temos ás". 

                                                                      Helen Hayes

PREMIOS AO CONCURSO AMOR, AMOR... EN CEN PALABRAS

O pasado venres 24, coincidindo coa estrea no Espazo Cinema da nova produción audiovisual de Édelingua, "As mazás casamenteiras",  entregamos os premios ás comparsas gañadoras no entroido e no concurso de microrrelatos "Amor, amor... en cen palabras".

Debido ao éxito de participación neste certame e á calidade dos textos presentados, decidimos entregar tres premios: 

Premio ao primeiro ciclo para Claudia Díaz (2º ESO B) polo texto titulado "Só funciona se somos dous; necesítote":

"Sorriso, grandes ollos, suadoiro arremangado, pantalóns caídos, skate en man e zapatos novos.

Camiña lixeiro facendo parvadas. Xira a cabeza, mírame, sorrí, devolvo o sorriso, solta o skate duramente, coloca o pe esquerdo, empurra co dereito e sóbeo. Volve xirala, mírame, dá un bico ao aire, e sae patinando. Nun intre recordo os seus beizos quentes na miña meixela, o seu cheiro entrando lenta e despreocupadamente en min, os seus brazos rodeándome, non vexo saída, tampouco a quero; non penso, iso é, non penso, tampouco o intento; rodéolle o pescozo. Soltámonos, sorrimos e esquecemos o acontecido, recordando cada intre".

Premio ao segundo ciclo para Carla Pereiro (3º ESO PDC) polo microrrelato titulado "Desolación":

"Moreas de caixas espalladas polo cuarto dela. Sentada na esquina da cama imaxinaba que el aparecía pola porta. Moitos anos compartindo amor, moitos anos de amor naquela mesma cama. E agora xa non queda nada. Ten que marchar dese cuarto.

Está na rúa, diríxese á tetería, entra, fixa os seus ollos na mesa na que adoitaba sentar sempre. A ela énchenselle os ollos de bágoas, sae da tetería, intenta ser forte e non chorar, pero a tristeza invádea, bota a correr sen rumbo..

Desfeita, chega á casa de Lucía, a súa mellor amiga. Alí estaba el".

Premio ao Bacharelato para T. P. (2º Bacharelato) polo poema titulado "Enxebre sentimento":

Abaneaban as estrelas esmorecendo

na soidade do infindo, recollendo

axóuxeres sen acordes melódicos.

A escuridade da firmeza derrubou

o equinoccio, xa non promulga, dimite.

As lembranzas derrubaron a ledicia, os lóstregos

asediaron o luar. O chamamento agarimouse

ós larpeiros envelenamentos, brétema no corazón.

Saudade socorrida polo diaño. Apertas escorrentadas

polos ciumes. Nada queda, todo murcha.

O meu lar na ribeira, a xanela aberta. O misto

acendido non quenta; tatexa sen control.

Lambisquei un boneco enfeitizado sen 

sabor.

Digo fuxe; o trasno, non quere.

E TI QUE DIS?

Entre Antroido, concursos e fotos, recollemos as achegas do caderno da exposición "Frases célebres sobre a PAZ". Isto foi o que dixemos:

"Se queres un mundo mellor fai a paz"

"No creo que haga falta celebrar la paz un día 
concreto porque tiene que ser todos los días"

"La paz no es sólo una manera de comportarse, 
sino también un sentimiento de bienestar 
contigo y con los tuyos"

"Encántame o día da paz pero hai frases tontas, espero outras parecidas a: A paz comenza cun sorriso"

" Feliz día de la Paz"

"Cuando te vas de la iglesia, eso sí que es Paz"

"Paz 4ever"

" Se renunciamos a xustiza renunciamos a paz"

" Yo quiero paz para todas las personas"

" Será a PACIENCIA a ciencia de manter a PAZ"

" CaPAZidade,

  PAZiencia,

  ComPAZión...

 (zigue ti, anda...)"

"É moi fácil chegar ata o río da paz, cando chegues, serás parte do seu caudal"

" Haya Paz"

" Quen non quere vivir en paz ?"

"Para tener una sociedad Tranquila Todos Tenemos que poner un granito de Paz"

Grazas por PACIFICAR

175 ANIVERSARIO DE ROSALÍA DE CASTRO

O pasado venres 24 conmemoramos o 175 aniversario do nacemento da poeta máis representativa e querida da lingua e da literatura galegas: Rosalía de Castro. 

A publicación do seu libro Cantares Gallegos, o primeiro escrito integramente na nosa lingua,  sinala o inicio da restauración do uso escrito do noso idioma e o final de séculos de silencio e esquecemento.

A súa obra é un retrato do pobo galego e goza dunha total actualidade. 

Desde o século XIX, Rosalía de Castro foi homenaxeada polas galegas e os galegos como poeta nacional, pois asumiu a voz do seu pobo, voz que guiou permanentemente a súa obra e o seu pensamento. 

A galeguidade intrínsecados seus textos, esta comunicación e entendemento permanente co seu pobo, ao se dirixir a el no seu idioma propio, foi o que a fixo tamén poeta de todos os pobos, chegando a formar parte da nómina de escritoras máis destacadas da literatura universal de todos os tempos.

Neste vídeo escoitaredes a Amancio Prada poñéndolle música e voz ao poema de Rosalía de Castro, "Adiós ríos, adiós fontes".

A Asociación de Escritores e Escritoras en Lingua Galega (AELG) anima a conmemorar este acontecemento agasallando un libro e unha flor.


Podedes ver aquí as actividades das Bibliotecas Escolares Galegas.

Vía AELG

RECOMENDACIÓNS SEMANAIS

Presume de ler e déixate ver

Miguel Suárez Carnota, 4º ESO

Febre, Héctor Carré

Febre , unha obra de Héctor Carré , na que a protagonista é Carmucha, unha moza de dezasete anos que, ademais de ser moi valente e botada para adiante, é tamén algo incauta. Un día vai ás minas de volframio , nas que se cometen grandes inxustizas, e ademais tamén ve a vida desde outra perspectiva e desde outros lugares, por exemplo desde os barrios baixos, onde viven vagabundos , prostitutas, etc. e nos que se da conta do que fai o cabo Marelo, un policía corrupto. Sendo consciente da actitude daquelas mulleres, decide deixar a súa vida de señorita e poñerse ao servizo das persoas máis humildes. Desde ese momento métese de cheo no negocio do volframio e vanlle pasando diferentes episodios  nos que vai madurando como muller e descubrindo cousas que lle fan cambiar na forma de pensar acerca da maioría das persoas que a rodean. 

Eu recomendaríao, xa que é un libro que, a pesar de ter case 300 páxinas, lino rápido porque é moi entretido.

IMOS AO TEATRO: LA SOMBRA DE LEAR

Un rei, Lear, vello e canso, decide repartir o seu reino entre as súas tres fillas, con todas as riquezas, autoridade, poder e obrigas que leva, mantendo para si mesmo só a coroa e o título de monarca. Con todo, as fillas traizóanlle, cada unha á súa maneira, e o rei vese só, enfermo e desprezado, enfrontado a un destino miserable que el mesmo puxo en marcha. Arrastrándose á morte, coñecerá a tolemia, a vergoña, a fidelidade, a alegría e o horror. 

Será un único actor o que poña en escena a súa versión de O rei Lear, de Shakespeare. Este único intérprete empéñase en contar a traxedia do soberano Lear, el só. Pero, seica é posible? O actor loita contra si mesmo, contra o seu medo a xulgarse, á crítica, ao fracaso, a resultar patético... 

Esta é a montaxe que "Ultramarinos de Lucas" ofrecerá o día 1 de marzo no Forum Metropolitano da Coruña e á que asistirá o alumnado do noso instituto. 

ANTONIO MACHADO

No 73 aniversario do seu pasamento, A Esperela quere homenaxear o xenial poeta Antonio Machado, membro da Generación del 98. 
Lede este poema e escoitádeo musicado por Joan Manuel Serrat:

Ya hay un español que quiere
vivir y a vivir empieza,
entre una España que muere
y otra España que bosteza.

Españolito que vienes
al mundo te guarde Dios.
una de las dos Españas
ha de helarte el corazón.

MEMORIAS DE UN HOMBRE EN PIJAMA

Como xa saberedes, a película de animación baseada no cómic de Paco Roca, Arrugas, vén de gañar dous premios Goya: a mellor guion adaptado e a mellor película de animación.

Como este cómic ten moito éxito entre o alumnado, aproveitamos para recomendarvos outro do mesmo autor: Memorias de un hombre en pijama.

Nesta recompilación de historietas (cada unha de catro viñetas), Paco Roca conta de forma bastante autobiográfica a vida dun home de corenta anos que cumpre o soño da súa vida: quedar na casa todo o día co pixama posto. Por medio destas viñetas fala dos seus problemas amorosos, dos seus amigos, das "comeduras de coco" do traballo na casa, da crise dos corenta, das súas visitas ao ximnasio, da súa infancia... cunha mirada festiva, tenra, como intentando ver as cousas por primeira vez, coma un neno.

Nesta obra, Paco Roca abandona ese ton amargo que amosou en Arrugas e consegue, tamén a partir do realismo, facernos rir.

Se estades interesados, pasade a recollelo pola Esperela.

MORRE O GUITARRISTA ENRIQUE SIERRA

Este 17 de febreiro morreu Enrique Sierra, guitarrista, produtor e compositor español. Foi protagonista da Movida Madrileña e cofundador de Kaka de Luxe e do mítico grupo Radio Futura, no que aportaba a estética punk característica dos comezos do grupo.

Cocreador e guitarrista de cancións como "La estatua del jardín botánico", é considerada unha das 200 cancións máis importantes do rock español. Velaí a tedes neste vídeo:

Non vos perdades outras cancións como "Escuela de calor", "La negra flor" ou
    "Veneno en la piel".